نزدیک بهشت زندگان.
نامۀ دوست من به من:
سلام دوست من، سلام به گوشت و خون و پوست من، امیدوارم با خواندن این نامه، نه بر خود بنازی و نه بر من بتازی و امیدوارم به خاطر تقلید از ادبیات نگارشی خودت از من دلخور نشوی!
میدانی که بسیار دوستت دارم و رفاقتم با تو بسی عمیق و وثیق است که این یادگار عهد عتیق است. رفاقتم با تو آنقدر نزدیک است که لبهایم بیاختیار به یادت میخندد و چشمهایم در فراقت میگرید.
دوست عزیزم، خوب میدانی که با تو همیشه همراهم و بی تو، نوایی پر از آهم، ازاینرو، گاهی دلم برایت میلرزد آگاهی نیز هفترنگِ نیرنگهایم در هوایت رنگ میبازد تا رنگ باورم با نگاهت بالوپر بگیرد و در هوای یکرنگیات به پرواز درآید!
میدانی که بعضی وقتها به صبوریهایت غبطه میخورم و تلاش و مهربانیات را در کوچهها داد میزنم. گاهی نیز در خوابِ تو اشک غم میبارم و گاهی هم با ملودی خوبیهایت برای خودم شعر لالایی میسرایم...
دوست عزیز، من با تواَم و همراه تواَم و دوستدار تو. سالها در خوشیها و ناخوشیها کنارت بودم و بازهم خواهم بود. در این سالها گفتارت را بسیار شنیدهام، رفتارت را بسیار دیدهام و اخلاقت را مکرر چشیدهام. هر بار، به کارهای شایستهات آفرین گفتهام و برایت هورا کشیدهام. جویندگیات رشکبرانگیز است و پویندگیات تحسینبرانگیز. از اینکه میبینم دوشت را برای کشیدن بار مشکلات عادت دادهای به خود میبالم و از اینکه به سختیها روی خوشنشان میدهی خوشحالم اما... و اما... و اما...
...دوست من، هرچند تاکنون نَمایی از آزمودههایت را به یادگار نوشتهام و شَمایی از آموختههایت را بر صفحۀ خاطرات نگاشتهام. اما همچنان برایت هراسناکم و هنوز بیمناکم که مبادا در فصل سیاهِ ریا و در فصل تبهکاریها و طمعورزیها به درۀ سقوط بلغزی و به درد جانکاه هبوط گرفتار آیی. میترسم که در فصل تراکم انگارههای متعجبانه، آرزوهای شیرینم را در بازنگاری دوبارۀ خوبیهایت برباد دهیی و خاطره خوش شوخطبعیهایت را با توفان خشم و خیانت و خواهش از یادم بزدایی...
و حالا رفیق شفیق من، امروز دوست دارم به شیوۀ قدیمیها چند جمله نصیحت برایت بنگارم. امید است قطرهای از قَدَر مقدّر باشد و طبع لطیفت از آن مکدّر نشود. پس:
همواره حق نگر باش و بر صراط مستقیم، پایدار بمان. هیچگاه قبله را، قبلهنما را و قبیلۀ قبله را فراموش مکن. هرروز جرعهای از جام ادب بنوش و در کسب معرفت بکوش. مراقب غفلتها و کفران نعمتها باش، مراقب جهالتها و کسالتهایت باش و لحظهای برداشته هایت فریفته مشو... حریم حرمتها را حفظ کن و به همکیشانت عشق بورز. با واژههای طعن و تحقیر، دیگران را میازار، از نگاشتن یادداشتها و برداشتهای اغواگرانه بپرهیز، از ویروس کبر و کینه و کدورت حذر کن، در کارهایت بر کوه اخلاص تکیه بزن و همواره با عصای سفیدِ بصیرت قدم بردار... بدان که راه رسیدن به مقصد همیشه ایمن نیست و جادۀ سعادت و عاقبتبهخیری خالی از اهریمن نیست، بدان که راه رستگاری آدمیان گاه باریک و تاریک و گاه شلوغ و پرترافیک است...
دوست عزیز، میدانم و میدانی که همنسلیهای من و تو با زبان نصیحت بیگانهاند. اما مطمئنم که تو از اندرزهای کلیشهای نمیرنجی و از نصیحتهای دستوری آزردهخاطر نمیشوی. پس به امید پذیرش این سیاهه، بدرود و خدانگهدار...
قرار بعدی ما، مقابل سینما سپیده، نزدیک بهشت زندگان؛ همانجا که کسی با سبدی از سیادت منتظر ماست!
جناب مرآت، عزیز دوستداشتنی ما سلام. روی پستت بعداً میآم واسه کامنت. در زیر پرسشی را روانهات میکنم که انتظار دارم مجال یافتی جوابی بفرمایید. پرسش من است در صحن مدرسه فکرت که در حال بحث است:
پرسش ۱۸۹ صحن مدرسه فکرت
چگونه میشود با اسلام آشنا شد؟ به عبارتی درستترین راه و روش اسلامشناسی چیست؟ یعنی یک کسی که مسلمان هست یا تازه مسلمان شده است، با چه اسلوب و طریق و با چه مبنا و منطق باید با دین خود آشنا و به اساس و احکام و عقاید آن آگاه گردد؟ خودِ دین اسلام آیا مشخص کرده است که چگونه با من (=مکتب اسلام) آشنا شوید؟ در مورد همین یک پرسش، شاید چند صد سؤال فرعی و مرتبط با آن هم، وجود داشته باشد که ذهن جستوجوگر انسان، خود بدان سیر میکند. این پرسش به مناسبت ماه محرم -که معمولاً جاذبهی توجهات دینی درین ماه، بیشتر و بیشتر در محافل و منابر و مجالس میان مسلمین مطرح میشود- طرح و سنجاق شده است. هر کس خواست میتواند در پرسش سنجاقشدهی صحن، شرکت آزاد داشته باشد. ۱۰ مرداد ۱۴۰۲ ، دامنه.